Çalışkanın Talihi, Kazdağı yöresine ait bir halk masalıdır; ailesinin karnını zor doyuran çalışkan bir oduncunun dağda duyduğu garip seslerle başlayan talihini anlatır.
Çalışkanın Talihi (Kazdağı Masalları)
Bir zamanlar Kazdağında çok çalışkan bir oduncu varmış. Evlere odun taşıyıp yakacak satarak geçinmeye çalışıyor, ama kazandığı para ailesinin karnını doyurmaya yetmiyormuş.
Bir gün yine dağda çalışırken kulağına garip sesler gelmiş. Yoğun işi arasında aldırmamış bu seslere ve odun kesmeyi sürdürmüş. Biraz sonra, çığlık gibi bir ses duymuş yine. Önce çok korkmuş, sonra da ne olduğunu anlamak için sesin geldiği yöne gitmiş. Bir de bakmış ki, dünya güzeli bir kız bir çalılığın içine düşmüş, çıkamıyor. Hemen koşup kızı kurtarmış.
-
Kimsin sen, adın ne? diye sormuş ona.
-
Sen beni tanımazsın, ama ben seni tanırım, demiş kız.
“Ben senin talihinim. Bak şu dalların altındaki paralar senin, al onları.”
-
Para mı? demiş oduncu şaşkınlıkla.
-
Tabii … O paraların hepsi senin. Bunca yıl gece gündüz çalıştın. Artık gereksindiğin her şeyi alırsın onlarla.
Oduncu, paraları alıp evinin yolunu tutmuş. Olanlara bir türlü inanamıyormuş. Evde eşi de çok sevinmiş, ama o da inanamamış anlattığına.
Oduncu ile eşi yoksulluktan kurtulmuşlar. Evlerini onarıp bahçeyi düzenlemişler. Küçük bir hayvan çiftliği oluşturmuşlar. Ancak, meraklı komşuları nereden, nasıl para bulduklarını sorgulamaya başlamış. Öyle ya, çok birdenbire bu değişikliklere akıl erdirememişler.
Oduncu, komşulara her sorduklarında,
-Dağda talihim karşıma çıktı, onunla konuştum … diyormuş yalnızca.
Köyün en tembel ve asalak adamı bu sözleri duyunca doğruca dağa doğru yola koyulmuş, talihini bulma umuduyla. Kazdağı’nın tepesine varınca çalılıklar arasından bir kocakarı çıkmış karşısına. Yüzü bumburuşuk, üstü başı perişanmış. Tembel adam, şaşkınlıkla sormuş ona: - Böylesine çirkin ve korkunç olan sen benim talihim olamazsın … - Ya nasıl olmalıydım sence? Hiç çalışmadan talih istenir mi? Önce tüm çabanı göster ki, sonu hayrolsun … Tembel adam çalışmak sözünü duyar duymaz yokuş aşağı koşa koşa kaçmış oradan. Köyüne dönünce de kimseye tek bir söz söyleyememiş. (Alişan Dede’den)